Word lid Bestel gratis

Een marathon lopen met astma.

Sinds een jaar of 10 heb ik astma. Jarenlang heel veel gehoest ( dat is nu onder controle) en heb nog regelmatig een longontsteking . Toen ik hoorde dat ik astma had ( ik was een jaar of 42 toen) ben ik gaan hardlopen. Het heeft wel 2 jaar geduurd voordat ik met goed fatsoen 5 km kon hardlopen. Ik wilde doorzetten, want… het is gezond! Uiteindelijk liep ik in 2012 zonder problemen 10 km. Als ik last had van mijn longen liep ik niet en na een longontsteking moest ik wel weer schade inhalen.
Voor de Master-NLP opleiding moest ik een modelleeropdracht doen: wat wil je leren wat je nog niet kunt. Ik ben er toen voor gegaan om in november 2013 de marathon van New York te lopen ! 13 maanden had ik de tijd om te trainen. Mijn man (met 15 marathons in de benen) werd mijn coach en ik heb diverse mensen met astma en CF geïnterviewd die allen een marathon gelopen hadden met hun longziekte. Alle informatie die ik uit hun ervaring kon gebruiken heb ik toegepast op/ bij mezelf.

Doen-denken-voelen moeten goed in balans zijn. Dit is bij zo n zware training van groot belang. Ik ging nog al eens over mijn eigen grenzen heen , maar heb tijdens de training goed geleerd ook naar mijn lichaam te luisteren. Ik heb in die 13 maanden een paar medische tegenslagen gehad, waaronder een longontsteking, maar hield het vertrouwen dat het goed zou gaan. Mijn man had een trainingsschema opgebouwd van 3 keer per week lopen: niet te weinig, maar vooral ook niet te veel.
Luisteren naar je lichaam,  toepassen van versterkende overtuigingen , doelgericht handelen, je er telkens goed van bewust zijn wat je nodig hebt op dat moment, mezelf niet met anderen vergelijken, maar uitgaan van mijn eigen mogelijkheden, zorgen dat je lijf ook in balans is, de nadruk op : mogen-kunnen en willen. Allemaal leerpunten die ik toegepast heb tijdens de training. Zo werd de training meer dan alleen een training. Wat kan een mens dan veel !Grenzen stellen, maar ook verantwoord kijken of je ietsje verder kunt ( stretchen in plaats van stressen).

Samen met mijn man ben ik naar New York geweest.|
De dag voor de marathon was ik wel zenuwachtig. oh…. kan ik het wel ? Ik heb dit gevoel los gelaten: ik wilde genieten van het moment, this was my day, ik kon er verder op dat moment toch niks meer aan doen en …. het is zoals het is. Mijn man gaf aan dat ik de eerste 30 km niet zou merken , dat ik in een flow zou zijn. Dit was inderdaad zo. Na de 30 km voelde ik de vermoeidheid en na 35 km liepen de benen plotseling vol. Ik heb toen mijn eindtijd bijgesteld en gekozen voor verantwoord uitlopen en genieten van alles. Dit is me uitstekend gelukt. Tijdens de trainingen had ik geleerd voldoende te drinken en te eten onderweg en goed te voelen of ik moest bij puffen of niet. ( te veel is nl ook niet goed ). Na de inspanning de adviezen van de longarts  in verband met mijn medicatie trouw gevolgd, om alles verantwoord te laten verlopen.
Het was een geweldige ervaring.
Wat is het mooi om op deze manier iets neer te zetten!

Marjolein Haze.